Evet biri Djokovic’i durdursun. En azından Roger Federer taraftarları için bunu yapsın. Eğer Federer eski günlerine dönemiyorsa bunda yarı finalde kaybettiği İspanyol Rafael Nadal kadar, karşı konulamaz Novak Djokovic‘in de payı büyük.

Sanırım Federer taraftarlarının hayal kırıklığı artık Srıp raketin başarılarının gölgesinde kaldı. Avustralya Açık zaferi sonrası, Indian Wells ve hemen ardından geçtiğimiz gün Miami Açık‘ı kazanan Djokovic dünyanın 1 numarası olmak adına emin adımlarla ilerliyor. Halen Nadal ile Djokovic arasında oldukça puan farkı bulunmasına rağmen, İspanyol rakete göre en yakın rakibi tek kelimeyle “inanılmaz”.

Novak Djokovic’in yükselişi aslında birçok tenisçiye ilham olacak tarzda. 23 yaşındaki tenişçi, bundan 4 yıl önce  ATP’de 63. sırada bulunurken Britanya’dan gelen oldukça cazip teklifi kabul etmeyerek, kariyerine öz vatanı için devam etme kararı aldı. Tenisi her fırsatta sevdiği için oynadığını söyleyen Djokovic tam 1 sene sonra oyununu ileri seviyeye çıkarmayı başardı. Turnuvalarda adından söz ettirmeye başlayan Sıpr tenişçi 2011 senesinden bu yana yenilmiyor.

Ve yiğidin hakkıni teslim edeyim, gözlerim efsane tenişçi Roger Federer’i finalde arasa da Miami Açık’ta O’nu izlemekten büyük keyif aldım. Buradan başarılı şekilde maçları canlı yayınlayan NTVSpor‘a da teşekkürü borç bilirim.

Yakın zamanda Marsel İlhan‘ı zirvede görmek mi? Neden olmasın..

Avustralya Açık Tek Kadınlar finalinde Belçikalı raket, “sahaların annesi” Kim Clijsters finalde karşılaştığı Li Na’yı ilk seti kaybettiği karşılaşmada 3-6, 6-3 ve 6-3’lük setlerle mağlup ederek kariyerinin dördüncü grand slam şampiyonluğunu elde etti. Çinli Li Na ise turnuvada iyi bir performans sergilese de Asya’dan çıkacak ilk şampiyon olma fırsatından yararlanamadı.

Avustralya Açık Tek Erkekler finalinde ise Sırp raket Novak Djokovic Avustralya Açık finalinde karşılaştığı Andy Murray’i 6-4, 6-2 ve 6-3’lük setlerle mağlup ederek kariyerinin ikinci grand slam şampiyonluğunu yine Melbourne’de yaşadı. Böylece Sırp tenisinin dünyadaki yükselişi devam etti.

ATP Sezon Sonu Turnuvası finalinde Roger Federer, dünyanın bir numarası Rafael Nadal karşısında 3 sette kazandı, beşinci kez zafere uzandı.

İngiltere’nin başkenti Londra’daki O2 Arena’da oynanan ve 17 bin 500 sporseverin izlediği final mücadelesinde, 2003, 2004, 2006 ve 2007 yıllarında turnuvada şampiyonluğa ulaşan Roger Federer, bu yıl Fransa Açık, Wimbledon ve ABD Açık’ta şampiyon olan ve kariyerinde ilk kez bu turnuvada finale yükselen dünyanın 1 numarası Rafael Nadal’ı 2-1 yenmeyi başardı.

Bir gün önceki Nadal-Murray maçını izledikten sonra zaten final maçına çok yorgun çıkacağını biliyordum Nadal’ın. Federer özellikle son sette hem çok iyi oynadı hem de Nadal’ın pili bitti. Böylece Nadal’ın ATP kupası müzesinde hala eksik kalmış oldu.

Her ülkenin Marsel İlhan’lara ve sanatçı yazarlara ihtiyacı var. Bahsettiğim sadece rant kitabı yazan ya da köşelerinde emir eri olan yazarlar değil. Onlar malesef bizim ülkemize has ve yaygın boyutta. Bahsettiğim küçük olayları büyük ustalıkla kaleme alan sanatçı yazarlar. Küçük toplumlara büyük hikayeleri kalemleriyle anlatan, insanlara ilham veren- eskinin deyişiyle- halk ozanları. Artık onlardan var mı? Kısmen.. Ying Yang meselesi. Terazinin bir tarafı eksilere giderken diğer tarafı doğal süreçle kendine kaliteli bir ortam buluyor. Doğru sözcükler seslerini duyuracak bir akıntı keşfediyor. Ve onların günümüzde en etkin temsilcisi BLOGLARIN toplumlarda bu eksiği ellerinden geldiğince kapadıkları aşikar.

Bugün hepimiz Marsel İlhan’ın dünyada ilk 100′e giren ilk ve tek Türk tenisçisi olmasıyla gurur duyduk. Semerkant, Özbekistan‘da hayata gözlerini açan, babası Kahor ve annesi Madiya‘nın küçük oğulları artık bizim oğlumuz, kardeşimizi gibi… 6 yaşında ona ilk oyuncak tenis raketini alan ve devamında ilk antrenörü olan Veliyev Setyaya‘yı da, en az şimdiki antrenörü Can Üner kadar onurlandırmamız gerekiyor. Marsel’in idol olarak kabul ettiği Rus Raket Yevgeny Kafelnikov hiç şüphesiz ilk antrenörünün anlattığı hikayeleriyle rüyalarını süslüyordu.

Marsel İlhan geçen sene koyduğu en büyük hedefini gerçekleştirdi ve ATP sıralamasında ilk 100′e girerek 96. sıraya tırmandı. Bu uğurda başarısının en önemli adımlarını 2009 senesinde Amerika Açık turnuvasında attı. 3 tane eleme turu maçından galip gelerek yine ülkemize bir ilki yaşatan Marsel İlhan, asıl heyecanı soyunma odasında yaşadı. Amerika Açık’ta Long John Isner’a kaybettiği maç sonrası genç raketimizle tanışmak için soyunma odasına giren isim: Efsane Tenisçi Roger Federer’di. Marsel gibi her genç tenisçinin maç yapmak için can attığı tenisin efendisi Roger Federer..

Herkes Marsel İlhan’ın ilk 100′e girme başarısıyla gurur duyabilir ama ben en çok O’nun -dünyanın en önemli tenisçisi- Roger Federer’in gözünde bırktığı hayranlıkla övünüyorum. Federer’in 2009 senesinde bizlere anlatmak istediği, Marsel’in desteği ve saygıyı sonuna kadar hak eden bir sporcu olduğu. Bu yaşanan anekdot en az Marsel’in 96. sıraya yükselmesi kadar mutluluk verici bir durum. Bunu hatırlamalıyız çünkü O da hep hatırlayacak..

İnanıyorum Marsel İlhan hedeflediği gibi ilk 100′deki yerini 10 sene boyunca koruyacak. Ve inanıyorum biz O’nu daima başarılarıyla ve saygıyı hak eden hikayeleriyle hatırlıyor olacağız.. 10 sene sonra Türk Tenisi yeni şampiyon tenişçiler yetiştirirse, onları soyunma odalarında tebrik edecek ilk isim olarak Marsel İlhan’ı göreceğiz..

Dünyanın bir numaralı tenisçisi Rafael Nadal, Amerika Açık finalinde Novak Djokovic’i dört sette yenerek kariyerindeki grand slam’leri tamamladı. Tahmin edebileceğiniz üzere, o artık tüm zamanların en iyilerinden.

Nadal, yağmur yüzünden bir gün gecikmeyle oynayan finalde üç numaralı seribaşı Novak Djokovic’i 6-4, 5-7, 6-4, 6-2′lik setlerle 3-1 mağlup etti. Kariyerindeki dokuzuncu grand slam zaferini elde eden 24 yaşındaki İspanyol efsanesi, dört grand slam turnuvasını da kazanan yedinci oyuncu oldu.

“Federer’den daha iyisi gelmez” diyenler kısa zamanda ondan daha güçlü bir oyuncu olduğunu da görmüş oldular. Ben her zaman Nadal’ın Federer’den daha iyi olacağını düşünüyordum. “Career Grand Slam” yapan en genç oyunucu olarak tarihe geçti. Daha uzun bir süre Nadal’ı 1 numara olarak izleyeceğimize de eminim.

A Milli Basketbol Takımımız uzun yıllardır yenemediği komşu Yunanistan önünde tarih yazdı. 35 yıllık hasreti sona erdirdi. FIBA 2010′da üst üste 3. galibiyetini alarak grup liderliğini güçlendirdi. Sadece yazan sonuca değil başlığın altındaki resime bakarak 12 Dev Adamın tam anlamıyla nasıl DEVleştiğini görebiliriz. NTVSpor‘un süper başlığına değinmeliyiz: İkinci Zafer Bayramı!

30 Ağustos Zafer Bayramı sonrası 2. kez bizlere gurur katan basketbolcularımıza 2 defa Tebrikler! Tebrikler!..

YUNANİSTAN 65-76 TÜRKİYE
SALON: Ankara Spor Salonu
HAKEMLER: Carl Jungebrand – Pablo Alberto Estevez – Christiano Maranho
YUNANİSTAN (65): Ian Vougioukas, Ioannis Bourousis 15 (7 ribaund- 1 asist), Nikolaos Zisis 3 (3 ribaund- 3 asist), Vasileios Spanoulis 5 (1 ribaund- 3 asist), Nick Calathes 6 (1 ribaund- 4 asist), Antonis Fotsis 7 (5 ribaund- 1 asist), Efstrations Perperoglou 4 (3 ribaund), Kostas Tsartsaris 2 (3 ribaund), Dimitrios Diamantidis 8 (3 ribaund- 3 asist), Kostantinos Kaimakoglou 6 (1 ribaund), Sofoklis Schortsanitis 9 (1 ribaund)
TÜRKİYE (76): Sinan Güler (1 ribaund- 1 asist), Ömer Onan 6 (2 asist), Ersan İlyasova 26 (5 ribaund), Semih Erden 10 (2 ribaund- 1 asist), Kerem Tunçeri 7 (3 ribaund- 4 asist), Oğuz Savaş 2 (1 asist), Kerem Gönlüm (8 ribaund- 1 asist), Ender Arslan 5 (1 ribaund- 4 asist), Ömer Aşık 12 (6 ribaund), Hidayet Türkoğlu 8 (6 ribaund- 3 asist)

Wimbledon Tenis Turnuvası‘nda Rus Vera Zvonareva’yı 2-0 yenen ABD’li Serena Williams tek bayanlarda şampiyon oldu. Bu zaferiyle Wimbledon’da dördüncü, grand slamlarda da 13. şampiyonluğunu elde eden Williams 66 dakika süren maçı 6-3 ve 6-2′lik setlerle kazandı. Zvonareva kariyerinin ilk grand slam finalinde Williams karşısında etkili olamadı. Dünya Kupası’ndaki Almanya-Arjantin maçı öncesi Serena’nın şovu vardı kortta. Açıkçası böylesine güçlü bir bayan tenisçi karşısında birçok erkek tenisçinin de zorlanacağını düşünüyorum.

Dünya’nın 1 numarası İspanyol raket Rafael Nadal ise tek erkeklerde şampiyon olarak 2008′den sonra, bir kez daha kürsünün en üstünde yer aldı. Rafael Nadal, Çek rakibi Tomas Berdych’i rahat bir oyundan sonra 6:3, 7:5 ve 6:4’lük setlerle yenerek maçı da 3:0 kazandı. 8’inci “Grand Slam” zaferine ulaşan Nadal, Wimbledon’da da 2. kez şampiyon oldu. Toprak kordun solak efendisi, acaba artık çimlerin de mi efendisi?

Teniste sezonun 2. Grand Slam mücadelesi olan Fransa Açık Tenis Turnuvası (Roland Garros) tek erkekler finalinde istediğim oldu ve İspanyol tenisçi Rafael Nadal, İsveçli rakibi Robin Soderling’i 3-0 yenerek şampiyon oldu.

Turnuvaya 2 numaralı seribaşı olarak katılan Nadal, geçen yıl yarı finalde yenildiği rakibini bu kez 6-4, 6-2 ve 6-4′lük setlerle yenmeyi başardı ve 5. kez Roland Garros’ta mutlu sona ulaştı. Nadal, 2 saat 18 dakikada elde ettiği bu galibiyetle hem Soderling’den rövanşı aldı, hem de kaybettiği şampiyonluk unvanını geri kazandı.

Fransa Açık’taki şampiyonluğuyla 1 milyon 120 bin euroluk para ödülüne kavuşan “toprak kortun ‘efendisi” Nadal, aynı zamanda dünya klasmanının yeni 1 numarası olmaya da hak kazandı. Federerciler için üzgünüm, ben her zaman Nadalcı olarak sevinçliyim, 2 numara hayranlarına tek lafım: “Yeni kralı alkışlayın!”

Güneşi batırmayı severim ben. Bir kadeh kırmızı şarap alıp Sezen Aksu dinlemeyi. Bu faslı her zaman yapamamayı, gerçekleştirmek için şanslı olmayı ve şans kapısının terasa düşmesini severim. Bazı zamanlar ruhu resetlemek güzel. O zamanlarda keyif erbabı hiç ummadığı şekilde huzuru yakalayabiliyor. Okumadığı bir kitaptan alıntı yapabiliyor. Özellikle o anı tam olması gereken yerde yaşarsa.

Londra’da değiliz ama Chelsea‘nin şampiyonluğunu hissediyoruz. Bu kez de Mourinho çıkıp “Chelsea benim eserim sayesinde şampiyon oldu” diyebilecek mi? Üst üste 2. şampiyonluktan sonra hiç zannetmiyorum.

Münih‘e hiç gitmedim fakat Bayern‘in zaferini yaşıyoruz. 10 yılda Avrupa’nın en büyük 4. liginde 7. kere şampiyon olmak kolay değildir. Bundesliga’da ikinci büyük takımdan ya da ezeli rekabetten bahsedebilir miyiz? Bayern Münih ve diğerleri dersek elbette.

Ve diğer liglerin şampiyonları; Ligue 1′ün en büyüğü Marsilya, LA Liga’nın muhtemel efendisi Barcelona ve mucize olmazsa Serie A’nın gediklisi Inter.. Hepsinden birer fotoğraf yapıştıralım odamızın duvarına. Masa üstümüzde bize en yakın noktaya hayran olduğumuz takımın resmini koyalım. Play station’da tekrar tekrar aynı ekibi seçelim ve sahiplenmişlik duygusuyla kilometrelerce uzakları hoyratca yaşayalım. Ya sonra?

Turkcell Süper Lig’inde sona yaklaşıyoruz. Anlamıyorsunuz fakat yoruluyoruz. Futbol sepetinde hiçbir konuyu içine sığdıramıyoruz. Tüm gereksiz ıvır zıvırları yanımıza alıyoruz ancak elimizde ne elma var ne armut. Çamlak çömlek bile patlatamıyoruz plastik topta… Patlamayı sadece yalan haber sanıyoruz ne var ki yalan haberden ufacık korkmuyoruz. Yalnız zirvede olmak isteyen bencil hayatlara özenip yalnızlıktan ödümüzü kopartıyoruz. Her duyguyu yaşamak gerekmiyormuş gibi kolay yolu seçiyoruz. Başarının mutlu duygusunu sahiplenmekten daha zor olan, başarısızlıkta çevredekilere ayakta durmayı-örnek olmayı öğretmek değil midir? Daha büyük bir erdem değil midir taşın altına el koymak? Taşın altına elini koyabilen toplumlarda DOST yaşamları görürsünüz çünkü o zamanlarda dost eli uzatmak daha kolay olur.

Unutturanlara hatırlatayım; biz 3 tarafı denizlerle çevrili aydınlık bir ülkede büyüdük. Siz söylemeden önce de rakip takımın kazanmasını istemedik ama bunu hayat gayesi haline getirmeden, yaşamın zevkli bir tarafı olarak görerek karşımızdakine takılmayı öğrendik. Tasasız büyüklerimizden haksızlığa karşı göğüs germeyi öğrendik ve bundan medet umanlara göz açtırmamayı da.. Biri çıkıp takımımıza leke attığında ona itibar etmemeyi, kendi geçmişinde şeref zerresi var mı buna dikkat etmesini bildik. Rakip kazanınca yücelik duygusuyla tebrik etmeyi, materyalden öte kalanın dostluk olduğunu gördük dedelerimizden. Dostluğun gerek ezeli olanını gerekse yeni filizleneni yaşadık..

Anılarımızda filmlerle mutlu olmayı sevdik. Fakat tutkumuzu trolleştirenlerin şimdiyi o eski filmlerle zehirlemeye çalıştıklarını gördük. İnek Şaban, Güdük Necmi, Damat Ferit‘in saf taraftar hislerini kendi zavallı hırslarıyla kimlik bulma yarışına sokanları izledik. Ancak bilmedikleri birşey vardı; Hababam Sınıfı’nın öğrencileri haylaz, okul müdür yardımcısı sinirliydi fakat hepsi insanın içine işleyen iyi birer karekterdi. Kimse kötülük peşinde koşan bir öğrenciden ya da hainlik düşünen Mahmut Hoca‘dan bahsedemez. İşte eski filmlerin bizleri büyülemesi o yüzdendir.

Evet şu an Sezen Aksu dinliyorum ve en kısa zamanda Hababam Sınıfını izlemek istiyorum. Bahar serinliği mesaisini bitirirken haklı cümleyi işitiyorum: “Fenerbahçe Kulübü kürek, yüzme, voleybol, basketbol ve muhtemelen futboldaki başarılarıyla tarihinin en harika senesini yaşıyor.” Rıdvan Dilmen neşeli insanlara yakın olan eski bir film gibi.. Her nerede olursanız olun ve hangi tutkuya bağlanırsanız bağlanın, tasasız hayatların bulunduğu yerleri sevin. Türkiye Süper Ligin bitimine 1 hafta kala tekrar hatırlıyorum: unutulmaz an sevdiklerinizle tam olması gereken yerde yaşanır.

Teniste yılın ilk Grand-Slam’i olan Avustralya Açık Tenis Turnuvası’nda tek erkekler şampiyonluğunu İsviçreli Roger Federer kazandı. Roger Federer, finalde karşılaştığı Britanya’dan Andy Murray’i 6-3, 6-4, 7-6 (13-11)’lik setlerle 3-0 mağlup etti.  Roger Federer, Andy Murray karşısında böylece kariyerinin 16. Grand-Slam turnuvasını kazandı ve kendisine ait olan rekoru geliştirdi.

Avustralya Açık Tenis Turnuvası’nda tek bayanlar şampiyonluğunu ise Amerikalı tenisçi Serena Williams kazandı. Serena Williams finalde, bir buçuk yıllık bir aradan sonra kortlara başarılı bir dönüş yapan Belçikalı rakibi Justine Henin’i 6-4 3-6 6-2′lik setlerle 2-1 mağlup etti. 28 yaşındaki Serena Williams böylece Avustalya Açık Tenis Turnuvası’nı beşinci kez kazandı. Serana Williams’ın kariyerinde 12 Grand-Slam şampiyonluğu bulunuyor.

ANGOLA’DA düzenlenen 2010 Afrika Kupası’nın en büyüğü, finalde Gana’yı 1-0 yenen Mısır oldu. Son iki turnuvanın şampiyonu Ahmed Hassan’lı Mısır böylece Afrika tarihinde bu kupayı üst üste 3. kez kazanan ilk takım oldu. Kadrosunda bir dönem ülkemizde de forma giymiş Ahmed Hassan ve El Saka bulunan Mısır bitime 5 dakika kala bulduğu golle kupaya uzanmayı başardı. 85. dakikada Zidane’ın pasında sol çaprazdan kaleyi iyi gören Gedo, kaleci Kingston’ı (Faruk Gürsoy) avladı. Bu golden sonra yakaladığı avantajı korumayı başaran Mısır, Afrika Kupası’nı 7. kez müzesine götürerek, bu organizasyonda en çok şampiyonluk yaşayan takım olma unvanını korudu.

Rus raket Nadia Petrova, Avustralya Açık’ta tek kadınlar çeyrek finalinde Belçikalı raket Justine Henin ile karşılaşırken gelen topu karşılamaya hazırlanıyor .

İlk bakışta resimden, bizim için başarısızlıkla biten 2010 Dünya Kupası elemeriyle ilgili nasıl bir sonuca vardığım anlaşılmıştır. Ama içeriği biraz daha ayrıntılı..

İlk günden beri daha kolay, daha zevkli ve daha yaratıcı geçebilecek gruplarda ne yazık ki korktuğumuz başımıza geldi ve Belçika’ya 2-0 yenilerek, Bosna’nın da Estonya önünde 2-0 kazanmasıyla kupaya gidemeden elendik. Bu sonuçlarla ülkemiz adına futbol tarihimizde yeni bir yenilgi yazılırken, Bosna-Hersek adına tarihi bir zaferin mihenk taşlarını inşa ettik.

Daha da acısı Hakan Şükürlü, Alpay Özalanlı, Tugay Kerimoğlulu, İlhan Mansızlı jenerasyondan sonra, daima büyük beklentiler içinde olduğumuz Arda Turanlı, Sercan Yıldırımlı, Gökhan Gönüllü, Nuri Şahinli, Mehmet Topallı genç nesilin, Dünya Kupası yaşamak için en azından bir 4 yıl daha beklemek zorunda olması.

Orçun‘un “Terim’in Milli Takımı” yazısı üstüne, Belçika maçı sonrası istifa ettiğini açıklayan Fatih Terim hakkında ele aldığı yanlış seçimleri, bundan sonra Avrupa’da görev yapması gerekliliği, formda oyuncuları kadroya seçtiği ve sonuç olarak O’nu Milli Takımın başında görmek istemediği gibi birçok fikrine katılıyorum. Kulüplerin disiplinsizliği ve vizyonsuzluğu Milli Takımlara direk yansıyor. Bunlardan Fatih Hoca da dolaylı olarak nasibini aldı ve sonuç olarak seneye yine Türkiye‘nin yer almadığı bir organizasyondan kendi kendimizi mahrum ettik.

Fakat bu süre zarfında, kolay grupta elinde bu kadar imkan olan ve eminim gelecekte kimsenin sahip olamayacağı kaynakları yöneten Türk Milli Takımı teknik direktörü Fatih Terim‘in bazı hatalarına değinmek istiyorum.

Örneğin 2005 yılında 17 yaş altı Dünya Kupasında 4. olan Milli Takımımızdan hiçbir oyuncuyu şu anki takıma monte edememesi ve bu değerli buzdan heykelin gün be gün elinde erimesine izin vermesi.. Hele hele o turnuvada Carlos Vela 5 golle turnuvanın gol kralı seçilirken, Türkiye’den 3 oyuncunun 4 golle 2. sırayı paylaştığını ve şu an isimlerini bile bilmediğimizi düşünürsek durumun vahimliğini daha iyi anlayabiliriz. Bu oyunculardan Nuri Şahin halen düzenli olarak Bundesliga’da Dortmund formasını giyiyor ancak nedense Milli Takmımda hakettiği sorumluluk bir türlü O’na verilmiyor. Sanırım formayı giyebilmesi için Türkiye‘de Fatih Terim‘in gözünün önünde olması veya yakın ilişkilerde bulunması gerekiyordu. Diğer 2 oyuncudan Caner Erkin şu an Galatasaray forması giyiyor, Tevfik Köse ise halen Bayer 04 Leverkusen için ter dökmektedir. Nuri Şahin’in U-17 2005 Dünya Kupasında çoğu maçta maçın adamı seçildiğini, Caner Erkin’in ise o sene düzenli olarak Manisaspor’da forma giydiğini ve ardından CSKA Moskova’ya transfer olduğunu ama O’nunda milli takıma bir türlü düzenli olarak çağrılmadığını belirtelim. Kazanılmak istenilen oyuncuların önce takımlarında forma giymeleri gerektiği ve o takımların başlarında ne yazık ki böyle teknik direktörlerin&yöneticilerin olmadığı açık. Ancak bu durum, hiçbir tanesinin Milli Takıma dahil edilmemesi için bir bahane değil.

Aynı şekilde 2008 Avrupa Şampiyonasında tarihimizde ilk defa finale çıkacağımız maçtan önce, yarı finalde Almanya‘ya 3-2 kaybettiğimiz mücadelede, sakat oynayan Gökhan Zan ve orta saha oyuncusu Mehmet Topal defansın göbeğinde forma giyerken kimse İbrahim Toraman‘ın takıma neden alınmadığını düşündü mü? Ya da Dünya Kupası grup elemelerinde Hakan Balta‘nın sakatlığında Vederson varken neden o bölgenin sınırlı kapasiteli İbrahim Üzülmez ve tecrübesiz İsmail Köybaşı‘na emanet edildiğini?.. Bunlarda İsviçre maçında rakibe tekme at işareti yapan ve bile bile Bosna maçında hakeme bağıra çağıra tribünlere yollanan Fatih Terim‘in takıntılarıydı.

Ve daha bahsedebileceğimiz bir sürü teferruat..

Her kulvarda gözü kara, bilgisiz ‘hurra’ felsefesini kedine seçen Türkiye‘nin -Orçun‘un bahsettiği gibi- futbolda da ihtiyacı olan tek şey örnek&kaliteli bir ekol yaratması. Sakin ama beraberinde saygıyı getirecek, bilgili ama bunu heyecanıyla empoze edebilecek, istikrarlı ancak yaratıcılık ve yeniliklerle geleceğe ışık tutucak bir Teknik Adam futbolda çözüm olabilir. Ermenistan maçının ardından görevi bırakacak Fatih Terim‘e katkılarından dolayı teşekkür etmesi gereken Futbol Federasyonu, bu dakikadan sonra lütfen biraz duygusallıktan uzaklaşsın ve aynı kaynakları sağlayacak şekilde, profesyonelliğini düzgün kişiliği&lider özellikleriyle öne çıkarabilecek bir teknik direktörle anlaşmaya çalışsınlar. Aksi halde dünkü maçlarda gol atarak ülkelerinin kahramı olan Dzeko, Necid, Kuzmanovic gibi birçok genç yıldız Dünya Kupasında mücadele ederken, biz “nasıl daha iyiye gideriz?” yerine “nerede yanlış yaptık” demeye devam ederiz..

Geçtiğimiz hafta, sponsoru Jura Coffee‘nin İsviçre’deki etkinliğine katılıp ülkesinde hayranlarıyla buluşan ünlü tenisçisi Roger Federer, Ağustos ayı başında eşi Mirka ile beraber yeni doğan ikizleri Myla ve Charlene Federer‘i sevenlerine tanıtma nezaketinde bulundular.

Bundan böyle tribünlerde Federer ailesinin üç ferdi tarafından desteklenecek olan tenis tarihinin bir numarasına, ailesiyle uzun yıllar başarılar&mutluluklar dileriz.

Jura Coffee etkinlikleri hakkında ayrıntılı bilgi için buraya tıklayınız.

Dün CNBC-E kanalında yayınlanan “Home” belgeselini izleyenler aslında insanoğlunun 10.000 yıldan beri güdüleriyle eşzamanlı nerelerde hata yapabildiğini, huzurun dolayısıyla sunulan mükafatların burnunun dibinde olmasına rağmen ne denli bulunduğu doğayı hoyratça yok edip kibirini yeni sanayi kolları,yeni teknolojilerle örtbas ettiğini daha iyi anladı. Gidilecek nokta aşinaydı, çözüm burnunun dibindeydi.

Tamam en azından Türkiye için çözüm, doğruları klişeleştirme yolu ile yok etme taarruzuna maruz bırakılan “eğitim”e sonsuz kaynak ayırmaktı ama uygulanmıyor ya da uygulanmak istenmiyor.

Ya da futbol kulüpleri? Dünyayı kurtaramazlar ama dünyada söz sahibi olmak adına “dünya kulübü olmak” için doğruları yapabilirler.

Tam belgesel yayınlanırken kulağımıza gelen haberde Palmeiras‘ın genç yeteneği Keirrison‘un (resimdeki) geçen sezonun mutlak hakimi Barcelona‘ya transferini duyduk. Hemde geçen sezon Guiza‘nın Fenerbahçe‘ye transfer olduğu bedel €14M karşılığında. Keirrison bulunması zor bir yetenek değildi. Golleriyle ve Palmeiras’a kazandırdığı zaferlerle daima spor basının gözü önündeydi. Keşfedilmesi için ayrıntılı gözlemci kolları da gerekmiyordu. Transferi sadece bir sistem ve cesaret kadar olasıydı.

“Ortega, Van Hooijdonk, Anelka transferleri kadar önemli bir transfere imza atan Fenerbahçemiz” bantlarıyla taraftarına duyurulmak ya da empoze edilmek istenen yabancılar; Christian ve Dos Santos‘u getirmek yerine ikisinin toplam parasına genç yıldız değerlere bütçenin harcanması ya da yeterliliğine bakılmaksızın bir sene öncesinin LA Liga gol kralının transfer edilmesi, Keirrison gibi gelecekte büyük takımlarda ve milli takımında görev alacak bir oyuncu için taşın altına el sokulmasından daha cazip popüler bir reklam olarak görülüyor.

Başarı dünya kulübü olmaksa ve bunlar uluslararası kupalarla özdeşleşiyorsa bu yola gerçekten inanmak çokta zor değil. Önemli olan yapılması gereken doğruları yapmak ve cesaret (vizyon) sahibi olmaktan geçiyor.

Christian ve Dos Santos transferleri yerinde seçimler olabilir ama sadece bir ihtimal. Açıkcası büyük hedefli bir takım için bu oyuncular beni tatmin etmedi. Eğer o bölgelerde alt yapıdan oyuncular ya da Keirrison, Miguel Veloso gibi yetenekler alınabilseydi eminim ki benim gibi herkes ve tüm dünya kulüpleri daha heyecan duyarlardı ve dikkatini Fenerbahçe‘ye verirdi.

Aksi durumda bize sadece belgeselleri izleyip futbol bağlantılı belgesel niteliğinde garip anlamlar çıkarmak kalıyor. Ve ekim ayında takımımızdan umit kesici yazılar yazmak kaçınılmaz oluyor. Umarım olmaz çünkü çözüm burnunun ucunda…