19 Kasım’dan itibaren NTVSpor’u yeni stüdyosunda izliyoruz. Aslında geçmişte “Spor Aşkı” gibi çok katılımlı spor programları yeni taşınılan stüdyoda yapılıyordu. Ama NTVSpor artık temelli olarak NTV, cnbc-e, Star ve e2′nin bulunduğu Doğuş Power Center’da yayınlarını sürdürecek.

Bana göre yeni ve büyük stüdyolar özellikle ailenin diğer oyuncularıyla beraber olmak adına yerinde oldu. Muhtemelen yakın gelecekte program konseptleri de bu doğrultuda farklılık gösterecek. Örneğin Spor Aşkı konseptli ve benim de bir dönem yer aldığım Yenilsen de Yensen de gibi konukların dışında seyircilerin yer alacağı spor programları artacaktır.

Ama spor bültenlerinin yeni kadrajıyla ilgili bir eleştirim var, o da haberleri izlerken arka dekordaki kırmızı ışıkların ve emlakçıların kullandığı 90′lerden kalma “kayan yazı” teknolojisinin gözü çok yorduğu. Spor haberleri sırasında Emek Ege ya da Ercan Taner’i izlerken, onlardan çok insanın gözü masanın önünden akan dijital NTVSPOR.NET yazısına ve arkadaki ışık yoğunluğuna takılıyor.

Arka planda lacivertin çok daha yakıştığını dile getirerek, yeni evlerinde daha da başarılı yayınlar dileyelim.

Ve şunu hatırlatalım; muadilleri aksine NTVSpor hala Türkiye’nin en kaliteli spor kanalı.

Bana İzmir’i tanıma şansı verip hayatımı değiştiren Dedemin anısına.. Sabah 5′te uyanmalarını özleyeceğim..

* * *

İYİ ADAM (30 Eylül 2009)

“Beyaz kağıt ve yazan kalem bulamamanın verdiği telaşla elini atmak her yere; okuduğun en güzel yazı, bir daha dikkatlice okuyup herkesin okumasını isteyeceğindir. Tıpkı ilk dinlediğin müziği kendi şarkın ilan etmek gibi ki kimi zaman başka yerde duyduğunda içini bir sahiplenmişlik hissi bürür. İşte öyle birşey köşe yazısı yazmak!

Yazın ortasında dahi üşüme hissiyle denize girmeye çekinmek gibi ya da hisli bir konuşmanın özgüven eksikliği gibi yazıyı köşeye taşımak! Işık olmadan uyuyamayanı da tanıdım, benim gibi kedi gözü ışık dahi olmasını istemeyeni de.. Seni yormasını istemediğin sonlu filmleri beğenenleri de gördüm, sonu olmayan filmleri beğenenleri de.. Yağmurlu havaları sevenleri de nemli gecede sıcak sabahı özleyenleri de..

Adını duymadığın sesler edindim, kibirsiz melodiler dinledim ya da en marifetlilerini eledim birer birer.. Bilgeliğin takdir edilmek olduğunu öğrendim, takdir edildiğinde tepki vermemek olduğunu da.. Ya da en basitinden klavyenin başında ilhamı kaçırmadan yeni sayfanın açılmasını beklemek.. En sevdiğin anların çabuk geçmesi bunu özetliyor işte!

Birkaç ‘iyi adam’ tanıdım, tasfirini de böyle yaptım: iyi adamlar, iki dakika dahi olsa günün birinde onlarla buluşacağın söylendiğinde, sana söylemek istediklerini bir kağıda yazmadan duymak istediklerini söyleyenlerdir.

Futbola nasıl bağlarım bilmiyorum zaten o zaman da sadece spor yazısı olurdu. Ben, köşe yazısı olarak burada bırakıyorum ta ki diğer yazıma kadar..

Ve farketmediğim bir sonucu biliyorum; iyi adamlar sabah 5′te kalkıp sırf mavi denizi onurlandırmak için yüzenlerdir yüzdüğü için takdir beklemeden..”

30 Eylül 2011 Cuma

20:00 Bursaspor – Gençlerbirliği (Ligtv)

01 Ekim 2011 Cumartesi

14:45 Everton – Liverpool (Ligtv 3)
15:00 KDÇ Karabükspor – Orduspor (Ligtv)
16:30 Hoffenheim – Bayern Münih (TRT Haber)
17:00 Manchester United – Norwich City (Ligtv 3)
18:00 Çaykur Rizespor – Kasımpaşa (TRT 3)
19:00 Fenerbahçe – Büyükşehir Belediyespor (Ligtv)
20:00 MP Antalyaspor – Sivasspor (Ligtv 2)
20:00 Akhisar Belediyespor – Gaziantep Büyükşehir Belediyespor (TRT 3)

02 Ekim 2011 Pazar

14:00 Giresunspor – Göztepe (TRT 3)
14:00 Boluspor – Adanaspor (TRT 6)
15:00 Samsunspor – Manisaspor (Ligtv 2)
15:00 Eskişehirspor – Trabzonspor (Ligtv)
15:00 Spor-Toto 2.Lig 4.Hafta Maçları
15:30 Bolton Wanderers – Chelsea (Ligtv 3)
16:30 Karşıyaka – Kayseri Erciyesspor (TRT 3)
16:30 Hannover – Werder Bremen (TRT Haber)
18:00 Tottenham Hotspur – Arsenal (Ligtv 3)
19:00 Kayserispor – Mersin İdman Yurdu (Ligtv 2)
19:00 MKE Ankaragücü – Galatasaray (Ligtv)
19:00 Sakaryaspor – Konyaspor (TRT 3)
21:00 Sporting Gijon – Barcelona (NTV Spor)
21:30 Juventus – Milan
23:00 Espanyol – Real Madrid (NTV Spor)

03 Ekim 2011 Pazartesi

20:00 Gaziantepspor – Beşiktaş (Ligtv)
20:00 Denizlispor – TKİ Tavşanlı Linyitspor (TRT 3)

Uzun zamandır düşündüğümüz ama 4. seneye kısmet olacak bir projeymiş SporLog Video Podcast. Aslında en başlarda Akın Parlas ile beraber SporLog TV olarak hayata geçirmeyi düşünmüştük ama işin içine TV girince teferruatı da bir hayli fazla oluyor. O yüzden başlamak bitirmenin yarısıdır diyerek SporLog.com editörlerinin sunuculuğunda ilk online videomuzla yakında karşınızda olacağımızı duyurmak isteriz.

Haftalık olarak güncel futbol konularını ele alacağımız podcastlerde, değişik mekanlarda kimi zaman değişik konuklarla farklı spor olaylarını tartıştığımız programlarımızı izleyebileceksiniz. Henüz bu programlara bir isim bulmadık ama en kısa zamanda güzel bir isim ve ilk programla podcast’imizi hazır hale getirmeyi planlıyoruz.

Türkiye’de bir blog sitesi, futbol üzerine bu tarz bir uygulamayı ilk kez yapacak. Böylelikle birçok futbolseverin daha özgün ve kaliteli bir spor programı kolayca ve istediği her yerde izlemesini amaçlıyoruz. Bu sayede birçok futbol aşığına daha kısa yoldan ulaşabileceğiz.

O yüzden sizler de futbola ve diğer spor dallarına dair aklınızdaki her türlü ilginç fikiri ve öneriyi bizlere yazabilir, Podcast’lerimizde paylaşılmasını istediğiniz video, fotoğraf, konu vb.. bilgi [at] sporlog [dot] com adresine mailla yollayabilirsiniz.

Esen kalın.. (:

26 Eylül 2011 Pazartesi
20:00 Galatasaray – Eskişehirspor (Ligtv)
20:30 Konyaspor – TKİ Tavşanlı Linyitspor (TRT 3)
22:00 Norwich City – Sunderland (Ligtv 3)

27 Eylül 2011 Salı
19:00 CSKA Moskova – Inter (Star)
21:45 Trabzonspor – Lille (Star)
21:45 Bayern Münih – Manchester City (Euro Futbol)
21:45 Real Madrid – Ajax (Smart 3D)

28 Eylül 2011 Çarşamba
15:30 Akhisar Belediyespor – Sakaryaspor (TRT 3)
18:30 Elazığspor – Çaykur Rizespor (TRT 3)
19:00 Zenit St.Petersburg – Porto (Euro Futbol)
20:30 Göztepe – Güngören Belediyespor (TRT 3)
20:30 Gaziantep Büyükşehir Belediyespor – Boluspor (TRT 6)
21:45 Valencia – Chelsea (Euro Futbol)
21:45 Arsenal – Olympiakos (Smart 3D)

29 Eylül 2011 Perşembe
03:50 Brezilya – Arjantin
15:30 TKİ Tavşanlı Linyitspor – Kartalspor (TRT 3)
18:30 Kayseri Erciyesspor – Denizlispor (TRT 3)
20:00 Celtic – Udinese (Smart 3D)
20:00 Rennes – Atletico Madrid (Euro Futbol)
20:30 Adanaspor – Giresunspor (TRT 3)
22:05 Stoke City – Beşiktaş (Star)
22:05 Athletic Bilbao – Paris Saint Germain (Smart 3D)
22:05 Maccabi Tel Aviv – Dinamo Kiev (Euro Futbol)

Futbol efsanesi Diego Armando Maradona, bir süre önce Dubai takımlarından Al Wasl’ın teknik direktörlüğüne getirildi ve bir kupa maçı öncesi torunu tarafından kendisine hazırlanan pankartla fotoğraf çektirmek istedi. Taa ki laftan anlamayan bir taraftara denk gelene kadar.

Maradona’nın Dubailerde ne işi var bilmiyorum ama efsane 10 numara zaten en güzel cevabı arsız taraftara bir tekme atarak veriyor. Genç taraftar da ancak Maradona’nın tekmesinden sonra yapmaması gerektiğini anlıyor ve pankartı rahat bırakıyor.

Fotoğraf çektirmek istediği pankartta ise Maradona’ya torunu Benjamin Aguero Maradona‘dan şu güzel mesaj yazıyor: “Büyükbaba, Her zaman seninleyim. Seni Seviyorum. Benja.”

Muhtemelen bundan birkaç ay sonra binimum insanın kafasında göreceğimiz kırmızı kulaklıklar..

Henüz ülkemizde satışı başlamadı, sadece 1 adet tanıtım amaçlı İstinye Park’taki D&R’ın vitrininde stüdyo modeli görücüye çıktı. Onu da sıradan bir mp3′e takarak heba ettiler(:

Peki nedir bu Beats by Dr. Dre fenomeni?

Şu an neredeyse Amerika’da ünlü olmanın yolu Dr. Dre kulaklıklarını takmaktan geçiyor. Lady Gaga, Puff Dady, Justin Bieber gibi müzik dünyasının ünlüleri neredeyse kırmızı kulaklarıyla anılmaya başladı. Kırmızı rengiyle dikkat çeken ve Apple’ın beyaz kulaklarından sonra dünyada ve özellikle Amerika’da bir fenomen haline gelen bu kırmızı kulaklıklar, Amerikalı prodüktör ve rap şarkıcısı Dr. Dre‘nin kendi tasarımı. Misyonu da “People aren’t hearing all the music”. “İnsanlar müziğin tamamını duyamıyor”

Genelde NBA TV ve NBA Stüdyo izlerken NBA yıldızlarında tanık oluyoruz bu ses mucizesine. LeBron James ve Dwight Howard Beats by Dr. Dre’nin en ünlü müdavimleri. Bu iki basketbolcu için 2 ayrı adet “special edition” bile üretildi.Futbol dünyasından ise Wayne Rooney, Gareth Bale ve Thierry Henry diğer Dr. Dre hayranlarından. O kadar ki Gareth Bale bir dönem sadece Dr. Dre kulaklıklarıyla röportajlara giriyordu ve basının bu şekilde oldukça ilgisini çekmeyi başarmıştı. Tabii bu doğal türeyen reklam sayesinde kazanan yine Dr. Dre kulaklıkları oldu.

Türkiye’de sadece duty free’lerde satışı mevcut ve fiyatı 350-400 euro arası değişiyor. Amerika’dan almak isterseniz 199 ile 399 dolar gibi daha uygun bir fiyata temin edebilirsiniz. Bu arada piyasada birçok taklidi var, haberiniz olsun.

“With Beats, people are going to hear what the artists hear, and listen to the music the way they should: the way I do.”- Dr. Dre

“Beats Kulaklıklarıyla, insanlar şarkıcıların duyduklarını duyacak ve müziği onların dinlediği gibi dinleyecek: benim tasarladığım işte bu.” Dr. Dre

Daha fazla bilgi için Monster Beats by Dr. Dre resmi sayfasını ziyaret edebilirsiniz.

Hayatın her alanında kadınların daha fazla katılımından yanayım. Onların sayı olarak biz erkeklerden üstün olduğu yerlerde emin olun daha dingin ve sadece saf duygularla yaşanan bir yaşam olur. Tasasız birgün.. O gün Fenerbahçe-Manisaspor maçıydı..

Dün Fenerbahçe Şükrü Saraçoğlu stadında gördüğümüz sadece maça gelen bayan ve çocuk taraftarların ötesindeydi. Herkesin sadece güzellikleri gördüğü, yaşarken cennete tanık olduğu bir andı. Gerginliğin esamesi okunmayan bir maç. Yerli spor basını, tüm takımların taraftarları, hatta yabancı medyanın bile bu olaya aynı iyi niyetle ilgi göstermesinin yegane nedin budur.

Acaba bir futbol maçında rakip gol atınca, onları alkışlayan taraftarlar olabilecek miydi? Ya da “futbolumuz öldü, tribün görgüsü kalmadı” denilen noktada, yalın bir maç izleyebilecek miydik?

İşte tüm bunları kendimize sorarken ve biz, birkaç aklı selim tribün insanı bile, tam bu olasılıkları kırmızı kartla oyun dışına atacakken, kadınlar kontrolü eline aldı ve hepimizi bir anda sahne dışına attı. Hem de hayat mücadelesinde bizden kat kat fazla mücadele verirken, bu sefer 1 gram bile enerji harcamadılar, hatta çocukları da yanlarında götürdüler. Çok iyi de yaptılar.

2 gündür Trakya bölgemizi gezerken ve 2 gün önce Fenerbahçe-Manisaspor maçını izlerken, Ata’mızın neden her sözünde hep şu 2 kutsal kelimeden daha fazla bahsettiğini anladım: Medeniyet ve Kadınlar.. Çünkü gördüğüm en güzel diyar ve en eşsiz maçta ve sadece onlar vardı. Ve tabiki tarihimizde.. Atatürk çok büyük insan..

Eğer birgün kendi çapımda bir kalabalıkta konuşma yapmam gerekse sadece 2 kişiden bahsederim. Siz kimler olduğunu tahmin ediyorsunuz? Annem ve Nişanlım.

İşte güzel yanı da bu.. Artık dünya Türkiye’den söz ederken -özellikle futbolda- o muazzam geceyi hatırlayacak.

Başka bir takım (inşallah erkekler o günden biraz örnek alır ve ceza almaz) eğer ki seyircisiz oynama cezası alırsa, artık en çok güvendiklerini aynı güzellikle statlara yollayacak. Çünkü bilecekler ki o sefer statta medeniyet olacak ve bunu en yakınındakiler başaracaklar.

Bu yüzden sadece hayatımızda sadece 2 insanı örnek alırız ve en önemli konuşmalarımızda onlardan bahsederiz. Yaşarken bize cenneti gösteren: Annelerimiz ve Eşlerimiz.

Her şer’de bir hayır vardır. Kimse fark etmiyor ama bu sene Süper Lig gerek futbol gerekse sosyal açıdan çok özel ve eşsiz başladı. Türkiye’nin bu güzelliklere ihtiyacı var. Nazar değmesin.

* * *

Saf ve Düşünceli Gazeteci

Orhan Pamuk, son kitabı Saf ve Düşünceli Romancı’da 2 temel yazar tipinden bahsediyor. “Saf” dediği bazıları, akarsuyun çağlaması gibi coşkuyla, neredeyse kendini kontrol edemeden yazıyor. “Düşünceli” diye nitelediği diğerleriyse yazma sürecinin hep farkında, hesaplı kitaplı. Okurlar da böyle sınıflandırılabilir, diyor Orhan Pamuk. Kimi duyusal deneyimlerin birinden diğerine savrulur. Sözler, davranışlar, eşyalar peşinde sürüklenir gider. Kimiyse yazarla satranç oynamaktan hoşlanır. Yazarın sözcük perdesi arkasına sakladıklarını arar durur. Bu ölçüde basitleştirirsek spor gazeteciliğini de iki türe ayırabiliriz: “saf” ve “düşünceli”.

Spor servisi oyun bahçesidir. Üstelik, iş yerinin kelimenin gerçek anlamıyla (top koşturulan, tezahürat yapılan vs.) bir oyun alanına dönüşmediği zamanlarda bile… Beş yaşında kendini Charlie’nin Çikolata Fabrikası’nda bulmakla 25 yaşında spor servisinde bulunmak arasındaki fark belli belirsizdir. “Saf” romancılar ya da okurlar gibi bazılarımız oyun peşindedir. Böyle gazetecilere asıl heyecan veren güzel bir gol, binlerce kişinin omuz omuza söylediği taraftar şarkıları, Usain Bolt’un finiş çizgisine yaklaşırken yüzünde beliren gülümsemedir. “Düşünceli” romancılara benzeyen diğerlerimizse spor ruhunu serviste arar. Güzel bir haberi omuz omuza hazırlamayı, yayın maratonunda rakiplere fark atmayı sahada yaşananlardan daha heyecan verici bulur. Aslında tıpkı iyi romancı gibi iyi spor gazetecisi de “saf” ve “düşünceli” yanlarını dengeleyebilendir. Gelin görün ki bu hasletleri bir arada bulmak giderek zorlaşıyor sanki.
Spor gazetecileri, en azından “eğlence işi”nde çalışmaları nedeniyle, haber merkezlerinde en çok kıskanılanlar olabilir ama genellikle en çok sayılanlar değildir. Bunda, pek çoklarının kendini nedensizce spor uzmanı kabul etmesinin yanı sıra eski spor gazetecilerinin entelektüellikle gelen saygınlığa pek yüz vermemesinin de payı olsa gerek. Fakat işler değişiyor. Bilgi çağında bilgiden azade saygınlığın hayal olduğunu sonunda spor gazetecileri de şaşkınlıkla fark etmiş gibi görünüyor. Ancak tam bu noktada, kritik bir yanlış anlama, günümüz spor gazeteciliğinin topoğrafyasını değiştiriyor. İktidar yüzüğünün ışıltısıyla gözümüz döndüğünden olacak, enerjimizi yanlış yönde harcıyoruz. “Düşünceli”liğe hepten boşveriyor, “saf”lığa limon sıkıyoruz.

Gol pozisyonunda  futbolcunun kayınpederini anlatan spiker, spikerle istatistik yarıştırırken tartandaki mücadeleyi kaçıran yorumcu, yorumculara haddini bildireceğim derken sosyolojinin s’sinde yolunu şaşıran köşe yazarı, köşe yazarlarına taş çıkarma niyetiyle ayrıntılarda boğulan ve boğan blogcu… Birbirimize çok benziyoruz. İktidar hırsımıza yeniliyoruz, fetişleştirdiğimiz bilgi kırıntılarıyla “saf” okurun, izleyicinin tadını kaçırıyoruz. Aslında spordan falan değil, daima kendimizden bahsediyoruz. Ortaokul öğrencileri gibi sayfalarca kendi adımızı yazıyoruz, reklamlardaki sinir bozucu kadın gibi tek kelimeyle konuşuyoruz: ben ben ben ben ben…

Halbuki gazeteciliğin, haberciliğin doğası bu tür narsisizmle bağdaşmaz gibi gelir “bana”. Habercilik, başkaları hakkındaki bilgileri başkalarına iletmektir sonuçta. İyi haber yazmak kendinden başkasını anlamayı, başkalarının anlayacağı dilde anlatabilmeyi gerektirir. İyi haber okumak kendi narsisizmini kavramayı şart koşar. Karakterinin en azından bir kısmının, hiç değilse bir süre, üstünü çizmeden iyi haber okuyamazsın.

İşin kötüsü, “saf”larımız saflığı yitirirken “düşünceli” sayılanlarımız da pek düşünmüyoruz. Genellikle zorlama sözcük oyunlarıyla geçiştirdiğimiz manşetlerin ardına bir göz atalım. Sadece futbol, aslına bakarsanız birkaç kulüp hakkında metinlerle dolu gezetelerimiz. Bunların azımsanmayacak bir kısmı fanatikliğini zar zor gizleyebilen ya da gizleme gereği bile duymayan “gazeteci”lerin elinden çıkma (her ne demekse) “haber-yorum”lar. Bunlar sayesinde “taraftarı çok kızdıracak açıklamalar”dan, “bilmem kim-silin”lerden, “tokat gibi yanıt”lardan, hiç kimsenin “falanca büyük camia”dan daha büyük görülemeyeceğinden falan haberdar oluyoruz. Geri kalanların çoğuysa masa başından kalkmamızı bile gerektirmeyecek, herhangi bir haber ajansına üye olarak aktarabileceğimiz birtakım istatistikler falan. Tuttuğu takımı bilmediğimiz köşe yazarı var mı sahiden? Kaç gazetenin yazarlarını tuttukları takımdan başka bir özellik ayırıyor zaten? Büyük gazetelerin spor sayfalarında komik bir karikatür gören? Yazıyı, çiziyi bir yana bırakalım, fotoğrafla hikaye anlatmaya çalışan bir elin parmakları kadar gazete sayabilir miyiz? Spor tarihimizin büyük başarılarının, efsanevi sporcuların ya da skandalların simgesi haline gelmiş kaç fotoğraf hatırlayabiliriz?

Biliyorum, görsel medyanın da farkı yok. Onlarca ulusal kanalın, spor kanallarının en popüler programları tek türde: “konuşan kafalar”. Haber bültenleri, oşinografi raporu gibi. İnternet siteleri arapsaçı. Ezcümle, zaten kayda değer azıcık sözümüz var, onu nasıl söyleyeceğimize de neredeyse hiç kafa yormuyoruz.
Söylendiğime bakmayın. Sporun ruhunu yaşatmayı kendi iktidar hırsının önüne koyabilecek kadar “saf”, gazeteciliğin yapısal boyutlarını gözardı etmeyecek kadar da “düşünceli“ pek çok gazeteci var, tabii. Ama bir önceki cümleyi kurmamızı gerektirecek kadar az sayıları. Hem “saf” hem “düşünceli” spor gazetecilerinin sayısının artmasını dileyelim. Dileğimiz gerçekleşirse belki daha iyi eğlenelir, kim bilir, yaşamın umulan anlamından bir parça sezebiliriz.

Orkun Yeşim
NTV Spor

2009 yılında ülkemizde yapılan Dünya Liselerarası Basketbol Şampiyonası’nda Doğa Koleji’nin birinci olmasıyla, bu sene Çin’de yapılan şampiyonaya doğrudan katılma hakkı kazanan ülkemizi Fenerbahçe Lisesi Kız Basketbol Takımı temsil ediyor.

23 Nisan’da Çin’de başlayan turnuva 1 Mayıs’a kadar devam edecek. İlk maçta Çin’e 1 sayıyla kaybeden takımımız, dün Macaristan ve İsrail’i yenerek 3 maçta 2 galibiyet aldı. A Grubu’nda yer alan Türkiye, bu akşam Bulgaristan ile oynuyor:

http://www.isfsports.org/sports/images/public/events2011/Basketball/Results%20Girls%20Group%20A.pdf

Bu haber vesilesiyle altyapıdan yetişen sporcuların Türkiye için ne kadar önemli olduğunu bir kez daha vurgulamak istiyorum. Geçtiğimiz hafta yapılan 2. Uluslararası Kuşadası Kupası‘nda da gördük ki, futbolda da başarılı bir nesil yetişiyor. Altyapıdan sporcular yetiştikçe, gençlerin spora olan ilgisi arttıkça, Türkiye’de gerçek anlamda bir spor kültürünün oluşacağına inanıyorum.

(Bu arada 23 Nisan’da Yeditepe Üniversitesi’nde yapılan Minikler Basketbol Maçı’nı izledim. Bu kadar çekişmeli geçeceğini tahmin etmiyordum açıkçası. Maç 74-75 bitti ama kazanan basketbol oldu… Tekrarını bulursanız izleyin ! Gelecekte bu isimleri çok duyacağız gibi görünüyor.)

Sonuç olarak bu haftasonu güzel ve sporla dolu iki gün geçirdim ve kendimi iyi hissettim.

Ülke spor medyamızı takip etmek konserve yemek etkisi yapıyor bende. İçini açınca hep aynı tas, dilerseniz 10 sene sonraya da saklayabilirsiniz. Yine aynı hamam!.. Sizi temin ederim ki birazdan bahsedeceğim konuyu, geçen hafta yazdığım “Kırmızı Çizgi” programına ya da dilerseniz daha altlarda “Telegol” programına bile yapıştırabilirsiniz.

Futbolun beşiği bildiğimiz İngiltere’de bir ilkokulda bildiğimiz plastik topla futbol oynamak yasaklandı. Gerekçe olarak 11 yaşından küçük çocukların sağlığını korumak gösterildi. Buna göre Liverpool yakınlarındaki Malvern İlkokulunda artık çocukların sadece “köpükten” toplarla tenefüs aralarında zaman geçirebilmelerine izin veriliyor. Aslında ülkemizle karşılaştırılınca durum o kadar da vahim değil. Bizim zamanımızda karton meyve sularını top haline getirip oynardık. Köpüğü akıl edememişiz (: Biz şanslıydık şimdi tamek kutuları da kalmadı. Aslına bakarsanız ülkemizde daha ücralara inilince ayağını kartona sürmemiş hatta sporun zerresini yaşamamış çocuklar görüyoruz.

Ama İngiltere’de güzel bir refleks yaşandı ve işi sadece spor yazarlığını icra etmek olan futbol adamları bu olayı sayfalarına taşıdılar. Eurosport’un çok sevdiğim ve devamlı takip ettiğim deneyimli yazarı ve gazeteci Jim White köşesinde olayı “korku” olarak yorumladı. Ebeveynlerin korkusu, okul yönetimlerinin korkusu, çocukların spora karşı korku duyması.. Kısaca çocuklar üzerinde böyle bir yasaklamanın onların futbola/teniste/krikete olan şevkini körelteceğine değindi. Her mantıklı eli kalem tutan ve TV karşısına geçen spor adamının düşünmesi gerektiği gibi sosyal sorunu sayfalarına taşıdı.

Jim White doğru olanı yaptı ve yapıyor. Biz sadece olaylar üstüne sonuç çıkarırken ve reyting kaygısıyla popüler futbol isimleri üstüne konuşurken, Onlar okunacak haberleri değil okunmaya değer olayları sayfalarına taşıyorlar. Başarısızlığı sadece sahadaki 11 kişi üstünden yorumlamadığımz gün, inanın kavgalar bile daha az yaşanacak.

Liverpool ve İngiltere milli Takımı Kaptanı Steven Gerrard, Liverpool’daki Malvern ilkokulundan plastik top peşinde mezun olan ve efsane futbolcular arasına girenlerden sadece biri! Peki bizde her sabah futbol dedikodularını kaleme alan spor yazarları, birgün dönüp okudukları okullar hakkında yazmayı ve geleceğe çözüm bulmayı düşündüler mi?

Uzun zaman oldu elle tutulur birşeyler yazmayalı. Bu arada neler oldu? Sporda özellikle futbolda baştan aşağı ortaçağ mantığına yani mantıksızlığa yaklaştık durduk. İşin aslı kendini rahata almaya çalışan birilerinin, açıklarını nasıl rezillikle kapadığına şahit olduk hatta buna alışır olduk. Tatmin olan ise sorgulamayan, irdelemeyen ve alıştığı olumsuz ortamı devam ettiren seyirciler ne yazık ki.

Spor haberlerinin, akşam haberleri kadar iç karartıcı bir hal aldığını farkediyorum ve üzülüyorum. Bu benim için büyük bir sorun. Yani rakip takım arkadaşlarıyla maç izlemenin aslında keyif oldğunu düşünen, sporla sadece mutlu olan ve hayatta futboldan daha önemli sorunların varlığını düşünen herkes aynısını hissediyordur.

Son 2 haftada neler yaşandı?

Daima sayfalarında t.direktör istifası yazan, yeni yetme muhabir ve yazarlarla kendine spor gazetesi diyen başka dünyanın habercilerini mi arasın?

*Yerli teknik direktörlerin bu seneki başarısını kaleme almak emin olun Türk futbolu için daha hayrılı olur. Süper Ligin ilk 3 sırasındaki takımların hepsini yerli teknik adamlar çalıştırıyor.

Taraftarının olmadığı maçı kazanıp “taraftarımız olmadığında nasıl oynadığımızı herkes gördü” diyen yönetici bozmalarımı istersin?

*Rakip takımın %74 ile topa sahip olduğu maçı 1-0 kazanan takımıyla politika yapmak isteyenlerin Türk futboluna kattığı tek bir zerre olamaz. Lütfen birileri susacaksa önce buradan başlansın çünkü onursal sıfatının altında sadece kötü niyet var.

Taraftarının nefret ettiği, gelmiş geçmiş en kötü başkan olma yolunda ilerleyen insanın çıkıp hakemlere?!? atıp tutması mı dersin?

*Bu insanın bir sonraki adımı yine efendiliği, centilmenliği unutup “bu sene şu falanca takımın şampiyon olmasını istiyorum” demesi olacak. O kişi değil başkan taraftar bile değil bu ülkede emin olun.

Ya da 11 senelik kaptanını kovup hiç bir akla hizmet etmeyen bir şekilde “kaptanı göndermeseydik taraftar ne derdi, Türk futbolu kötü etkilenirdi” diyen mi ilgini çeker?

*Aptallık yapan aptaldır. (bkz.Forest Gump) Aynı takımdan aynı şeklide gönderilen bir önceki futbolcu, rakip takım tarftarına yaptığı uygunsuz hareket nedeniyle gönderilmişti. Kaptan İbrahim’i Nouma’yla bir tutan kendine hakaret etmiştir.

Ve gelelim bugüne; DÜNYANIN en önemli bayan basketbolcusu Türkiye’ye geliyor.. 4 kere All-Star’a seçilmiş, 2 kere WNBA’in en değerli oyuncu olmuş, A.B.D. formasıyla toplamda 3 kere Dünya ve Olimpiyat Şampiyonluğu yaşamış ve tüm bu muazzam kariyeri boyunca dünyanın birçok yerinde defalarca doping testine girmiş ama hiç ceza almamış yaşayan bir efsane; Türkiye’de doping testine giriyor ve yetkililier tarafından (yetkililer?) müsabakalardan 2 sene men ediliyor. Doğal olarak takımı tarafından sözleşmesi fesh ediliyor ve haftalar geçiyor o yetkililer “pardon hata yapmışız” diyor ve cezasını kaldırıyor.

*Taurasi’nin dünya futbolunda muadili Messi, Iniesta gibi bir futbolcu olur onlardan biri de daha bu ülkeye gelmedi. İnanabiliyor musunuz? Kendimize kimi örnek alıyoruz Katar mı Dubai mi? Bu prestiji 1 milyon dolar prim versen, dünya şampiyonu olsan yine de düzeltemezsin anladınız mı?

Daha açık ifade etmek gerekirse, bu ülkede rezil bir spor yönetimi sergileniyor ve kimse bunun ismini koyamıyor. Ben söyleyeyim: çıkıp alışanlık halinde nefret dolu sözlerle konuşan o başkanların yaptığı sadece SORUMSUZLUKtur. Ve sorumsuzluğun sonu boş tribünler, boş gazete sayfaları, boş parklar, spor yapmayan insanlar ve boş lafları örnek alan kinci taraftarlardır.

Oyunculuğunu sevmiyorum ama Daniel Agger’in dövme konusunda ne kadar tutkulu olduğunu sırtına yaptırdığı yeni viking simgeleriyle görebiliyoruz. Liverpool’un Danimarkalı defans oyuncusu dövmecisi için iyi referans sağlamış.

“Spor dünyasının oscarları” olarak bilinen Laureus Ödülleri Abu Dabi’de düzenlenen görkemli bir törenle sahiplerini buldu. Rafael Nadal yılın erkek sporcusu seçilirken, yılın kadın sporcusu ise Alp Disiplini’nde üst üste iki kez dünya kupasını kazanan Lindsey Vonn oldu.

Laureus Ödülleri’ne ülke olarak İspanya damgasını vurdu. Yılın erkek sporcusu dalında geçen sene Amerika Açık, Wimbledon ve Roland Garros’u kazanan ve yılı bir numarada bitiren tenisçi Rafael Nadal ödüle layık görüldü. Dünya kupasını müzesine götüren İspanya Milli Takımı yılın takımı seçilerken, teknik direktör Vicente Del Bosque geceye canlı bağlantıyla katıldı.

Gecede yılın kadın sporcusu ise Alp Disiplini’nde üst üste iki kez dünya kupasını kazanan Lindsey Vonn oldu. Fransa’nın efsane oyuncularından Zinedine Zidane ise, Yaşam Boyu Başarı Ödülü’ne layık görüldü. Gecede Sporun Ruhu Ödülü, Avrupa Ryder Cup Takımı’na, Spor İçin İyilik Ödülü de Beyrut Maratonu’nun düzenleyicisi May El-Khalil’e verildi.

Alman golfçü Martin Kaymer yılın en iyi çıkış yapan sporcusu, Valentıno Rossi ise yılın geri dönüşü kategorilerinde ödül kazandı.

Herhalde daha uzun yıllar bahsedebileceğimiz bir 2010 macerasından sonra, Dünya 2.si apoletiyle 2011‘de Litvanya‘ya gideeeğiz. Asıl soru burada ne yapabileceğimiz? Kendi seyircimiz önünde gerçekten iyi bir performans ile finalist olmayı başardık. Buraya gelirken Yunanistan, Fransa, Slovenya, Sırbistan‘ı yendik. Avrupa’da yenemeyeceğimiz takım olmadığını gösterdik. 2009‘da Polonya‘da düzenlenen şampiyonada hem şampiyon İspanya hem de finalist Sırbistan‘ı yenerek takım oyunu oynadığımızda kapasitemizin ne kadar üst düzeye çıkabildiğini gördük.

Bu kısa girişten sonra gelelim konumuza. Artık tarihi başarı geçmişte kaldı. Önümüzde 2012 Londra Olimpiyatları hedefiyle çıkacağımız 2011 Litvanya Avrupa Basketbol Şampiyonası var. 30 Ocak Pazar akşamı çekilen kuraya göre guruplar şu şekilde oluştu. Gurupları söylemeden önce yapılan değişikliklerden bahsedelim önce. 16 takım ile oynanan şampiyona artık 24 takım ile oynanacak. 6′şar takımlı 4 gurup var. Gurubunda ilk üç sırayı alan takımlar yan guruptan gelecek diğer üç takım ile birleşerek altı takımlı yeni bir gurup oluşturacak. İkinci turdaki iki guruptan çıkan ilk dört takım, çapraz eşleşmeyle çeyrek final oynayacak. Daha sonra da eleme usulü giderek hem madalya hem de olimpiyat için mücadele verecek. Panezevys kentinde maçlarını oynayacak A Gurubu; İspanya, TÜRKİYE, Litvanya, Britanya, Polonya ve elemelerden ikinci olarak gelecek takım şeklinde oluştu. Elemelerden gelecek üç aday var. Finlandiya, Macaristan ve Portekiz. Üç takımın da tatile geleceğini söylemek bence yanlış olmaz. Kadrolar ortaya çıkmadan bir şey söylemek pek mantıklı değil ama 2009 şampiyonu İspanya, 2010 finalisti Türkiye, tam kadro olması çok muhtemel dünya 3.sü, ev sahibi Litvanya ile kadrosuna Ben Gordon ve Luol Deng takviyesi yapması beklenen İngiltere ve yeni yeni Avrupa basketboluna çıkan Polonya var. Tahminim bu gurupta ilk üç takım bellidir. Sadece sıralama yapamıyorum. 2010′da gösterdiğimiz mücadele ve iyi oyunu tekrar edersek, liderliğin en kuvvetli adayı biziz. Siauliai kentinde oynanacak B gurubu ve takımları da Sırbistan, Fransa, Almanya, İtalya, Letonya ve İsrail şeklinde oluştu. Gerçekten çok güzel mücadeleler izleyebileceğimiz bir gurup olduğunu düşünüyorum. Olimpiyatlara katılabilmek için bütün takımların tam kadro geleceğini tahmin ediyorum. Sakatlık olmadığı takdirde özellikle yıllardır Avrupa basketbolunda göz önüne çıkamayan İtalya, Andrea Bargnani, Danilo Gallinari ve Marco Bellinelli gibi yıldızlarıyla gelip çıkış yakalamak isteyecektir. Kadrolar belli olunca yorum yapacağız zaten. Daha sağlıklısı da o şekilde olur. Alytus kentindeki C gurubu şöyle; Yunanistan ve eski Yugoslavya temsilcileri şeklinde. Yunanistan, Hırvatistan, Karadağ, Makedonya, Bosna Hersek ve elemelerde birinci olarak gelecek takım. Klaipeda kentinde oynayayacak D gurubu ise Slovenya, Rusya, Bulgaristan, Ukrayna, Belçika ve Gürcistan. Burada çetin bir üçüncülük mücadelesi olacağı kesin gibi.

Burada aklıma takılan bir soru var. Ben mi acaba çok kuruntu yapıyorum bilinmez. Yunanistan’a kıyak mı geçiliyor? Yoksa bana mı öyle geliyor bilemedim. Turnuvanın pek çok favorisinden uzak bir şekilde çeyrek final yolu açılmak istenmiş gibi geldi bana. Gerçekten bu kuraların dürüstlüğüne pek inanasım gelmedi. Neyse, biz turnuvanın kalan kısmıyla ilgili bilgi verelim. Sahada mücadele ettikten sonra biz herkesi yenebilecek güce sahibiz. Bakalım ev sahibi olma rüzgarının dışında deplasmandaki bir turnuvada da gerçekten madalya alabilecek bir takım mıyız, bunun kanıtı açısından bence 2011 çok önemli. Diğer büyük önemi de olimpiyatlar tabii. Daha takım olarak hiç yer alamadığımız tek ve en önemli spor organizasyonu. Çeyrek final eşleşmeleri yine çapraz olacağından gurup sıralaması önemli. Aslında önemli diyoruz da ikinci gurupla birlikte önemsiz maç kalmıyor zaten. Turnuvadaki diğer bir sorun bence sıkışık takvimi. 31 Ağustos‘ta başlayan turnuva, 1,2,3,4,5 Eylül‘de devam ediyor. Daha sonra 7-8-9-10-11-12 Eylül‘de ikinci tur maçları. İlk guruptan puanlar taşınıyor ve ikinci gurupta sadece üç maç yapıyor takımlar. Diğer guruptan gelecek takımlarla oynuyorlar. Bu yüzden birer gün arayla oynama fırsatı buluyorlar. İlerleyen aylarda turnuvayla ilgili yine değerlendirmelerde bulunacağız. Umarım 2010 yılı kadar başarılı bir 2011 olur milli takımımız için.